Droga jest przeznaczeniem człowieka, bo życie jest świętym wędrowaniem. Każdy człowiek musi odbyć podróż życia. Dopóki oddychasz, wędrujesz.

Jak każdą podróż także i tę można odbyć na różne sposoby. Niezależnie jednak od sposobu, droga ma jedną wspólną cechę dla każdego - jest nie do końca przewidywalna. Jedynie ,,coś” można przewidzieć, ,,czegoś” się dowiedzieć, ,,kogoś” spotkać, ale to tylko małe ziarenka piasku na długiej drodze, która zaskakuje, uczy, przełamuje, mobilizuje...zniechęca, męczy i otwiera na nowe.

Dokąd idę? Czy jest jeden cel? Czy idę po to, aby go osiągnąć? Czy chcesz usłyszeć odpowiedź? Czy ja mam Ci jej udzielić?

A może jest tak, jak wyraził to święty Grzegorz z Nyssy: ,,Przechodząc z początków w początki wkraczamy na drogę, która nie ma końca.”

Bóg jest nieskończoną miłością, która jest niewyczerpalnym źródłem. Bóg nie jest wiedzą, ale Obecnością. Życie jest wędrowaniem, w którym z każdym krokiem mogę odkrywać Obecność. Żadne miejsce nie jest domem. Nigdzie nie można zbudować doskonałego miejsca spoczynku, bo nawet doskonała forma staje się labiryntem.

Musisz iść, nie możesz się zatrzymać, aż powoli odkryjesz, że to co ,,na zewnątrz” jest ,,w środku”. Tylko tam jest dom, tylko tam jest cel i jednocześnie punkt startowy.

Czy pielgrzymowanie przez życie jest po prostu przechodzeniem z chaosu ku coraz wyraźniejszej formie? A może jest wędrowaniem po komnatach zamku, gdzie w każdej znajduje się inna poduszka, na której na chwilę można przysiąść, aby uświadomić sobie, że nie ma przejścia od dobrego w lepsze, a jedynie od ,,tego” w ,,inne”. Nie ma znaczenia chaos czy forma, znaczenie ma jedynie Obecność.

Pielgrzymem jest ktoś, kto widzi życie jako świętą wędrówkę.

Droga - punkt wyjścia, punkt dojścia i przestrzeń między nimi; proces; czas; umysł splątany, umysł prosty; umysł rozproszony, umysł uważny; przemiana tamtego w ten; praktyka - powracanie uwagą, wciąż i wciąż; cierpliwe ćwiczenie, a z nim rozwój (niekoniecznie linearny, ale jednak...). Jest i tak.

Jednocześnie: tylko jeden krok, jedynie ten wdech, jedynie ten wydech; tylko ta chwila; nic do osiągnięcia: nie ma kiedy (jedyny moment właśnie mija), nie ma po co; zupełne teraz... i teraz... i teraz... Jest i tak.

Podczas nieskończonej drogi stawiasz stopę tylko tu; mając wszystko, nie przestajesz szukać; stajesz się, kim jesteś.

Inaczej nie.

Poduszka do medytacji wszystkiego Cię nauczy. Obojętnie, którą wybierzesz, to znaczy niezależnie w jakim stanie wewnętrznym jesteś, po prostu usiądź. Z każdego miejsca dotkniesz Źródła. Pozwól sobie odsiedzieć swoje. Od-siedzieć, to znaczy zostawić wszystko, co trzyma w iluzji oddzielenia.

By tylko siedzieć, wyrażając Źródło.
Potem ,,spal” poduszkę.
Siedzieć to znaczy iść swobodnie w ośmiu kierunkach.

Poduszki, sznur poskręcany, labirynt, świątynia.
Szczególne czy zwyczajne?
Krzesła, kabel do odkurzacza, korytarz, mieszkanie.
Zwyczajne czy szczególne?

Jedno Źródło. Bez początku, bez końca.
Gasi pragnienie (por. Ap 21, 6).